Ziek.

En toen werd André ziek. Heel erg ziek!
Hij had kanker en moest chemokuren ondergaan en een zware buikoperatie.
Voor maanden was onze emigratie totaal naar de achtergrond geschoven. Bovendien was er ook een hele grote kans dat de emigratie helemaal niet door zou gaan. Je zou zeggen dat dat je niet meer interesseert als je man zo ziek is maar zo werkt dat dus niet! Ik herinner me grote zorgen en inderdaad de gezondheid van André als het belangrijkste in ons leven in die tijd, maar toch was er ook verdriet en zorgen over onze op handen zijnde emigratie. Ik dacht heel vaak; "Wat als het nou toch niet doorgaat?" Dat vond ik best wel heel moeilijk! Heel lang waren we er al mee bezig en we zagen er zo naar uit, zou dit dan alles in de war schoppen? Het is moeilijk om daar mee om te gaan, met zulke gemengde gevoelens.
Bovendien wordt er al gauw gezegd door omstanders; "Nou, die emigratie gaat nu niet door, zeker?"
En wij zeiden dan steeds "Nou, als het aan ons ligt gaan we toch echt!" "Als we de visa hebben en André is weer gezond, dan gaan we gewoon verder met voorbereiden!"
Maar dat laatste was lange tijd geen sprake van uiteraard. Een hele reeks van chemokuren gaat je niet in de kouwe kleren zitten. André, hoewel hij tussendoor probeerde gewoon te werken in z'n bedrijf, werd steeds zwakker. Toen we dan uiteindelijk de visa kregen, in december, ongeveer 2 maanden na de medische keuringen, waren we gematigd blij! Blij omdat we dat in elk geval bereikt hadden! Maar nu was de ziekte van André een grote dwarsligger natuurlijk! En hij was zodanig ziek dat de specialist tegen hem had gezegd dat 'hij deze keer weinig kans maakte om het te overleven' (vond ik een heel vreemde en verkeerde uitspraak trouwens!).
Maar André was vol goede moed en vastbesloten om zijn plannen waar te maken en te gaan verhuizen naar Canada! En tot op de dag van vandaag zijn we ervan overtuigd dat dat hem heeft gered!
De operatie was het laatste van het behandelplan en viel erg tegen. Er werd een hele grote snede gemaakt, schuin en dwars over z'n maag en buik. Hij heeft daar ontzettend veel pijn van gehad. En moeite om er weer bovenop te komen. Maar de uitslag van de biopties van de overgebleven weefsels was fantastisch! Alles was kankercelvrij! André belde me op, gelijk nadat de arts hem dit had verteld, vanuit z'n ziekenhuisbed; "We kunnen naar Canada!"

We hebben in die tijd van behandelingen en zorgen heel veel steun gehad van onze familie. En dat hadden we hard nodig. Want André was ziek en ik was doodmoe! Doodmoe van alle emoties en de drukte die het met zich meebracht.
Daarbij was het ook nog zo dat onze oudste dochter, mochten we toch in Nederland blijven, het volgende jaar naar de middelbare school zou gaan. En dus moesten we ons oriënteren. Dat betekende naar open avonden gaan die er juist in die tijd werden georganiseerd. Ik herinner me dat ik me, met onze dochter, daar naar toe sleepte en nauwelijks m'n ogen(en oren) open kon houden van vermoeidheid. Ja, dat waren zware tijden!

Maar uiteindelijk is het toch allemaal goed gekomen. André kon, toen we dan toch naar Canada vertrokken waren, ter plaatse terecht voor controles in het ziekenhuis en na vijf jaar werd hij volkomen gezond verklaard!

De medische keuring.

Die medische keuring kan alleen plaats vinden bij een door de Canadese ambassade goedgekeurde arts. Een huisarts in ons geval.
Wij reisden ervoor naar Amsterdam.
De twee volwassenen, André en ik, en onze dochter die boven de 10 jaar was gingen eerst voor een röntgen foto van de longen en ook werd er bloed afgenomen bij alleen André en mij. Wat we wonderlijk vonden was dat er voornamelijk naar geslachtsziekten gekeken zou worden! 
Daarna de lichamelijke keuring, één voor één naar binnen en dan beklopt en bekeken worden.....we vonden het wel vermakelijk!
Ook moesten we nog vragenlijsten invullen en achteraf nog wat informatie bij de huisarts aanvragen en nasturen.

En toen alles weer verzameld was werd dit weer naar de ambassade gestuurd. En konden wij weer verder wachten. Maar dit keer met het idee dat alles aan onze kant was gedaan en dat het nu aan hen was om een beslissing te nemen.
Er werd trouwens gezegd dat het nog ongeveer twee maanden ging duren.