Opzeggen van abonnementen en clublidmaatschappen.

We wisten nu dat we onze visa hadden, dat we allemaal gezond waren en dat we dus konden gaan.
Maar er is nog zoveel dat je min of meer bindt aan het land waar je nu woont! Ten eerste het huis. Zolang dat niet verkocht is is het moeilijk (niet onmogelijk) om elders een ander huis te gaan kopen of huren.
Zeker in een ander land!
De scholen. Je moet de kinderen uitschrijven en er van uit gaan dat ze gewoon elders terecht kunnen.
Clubs. Ook opzeggen.
Wij hadden geen krant, maar bv wel een abonnement bij de bibliotheek. Enzovoort.
Het lijkt allemaal simpel maar is toch best een hoop geregel. Vooral omdat het allemaal tegelijk moet. En ook omdat je niet precies weet wanneer je nou weg gaat.
Dat laatste besef je op een gegeven moment en dus ga je een bepaalde periode prikken. Wij gingen uit van een maand of 6 nadat we het huis te koop hadden gezet.
Ook was het zaak om een gebied uit te zoeken waar we wilden gaan wonen, zodat we gericht naar een nieuw huis en scholen en dergelijke konden gaan kijken. Wij kozen het Niagara gebied in Zuid-Ontario. Voornamelijk omdat we daar een vriend hadden wonen en omdat het daar toch nog behoorlijk bewoond is en er industrie is. Dat laatste was belangrijk vanwege André z'n werk.
Nu konden we een oriëntatie bezoek plannen. We wisten immers waar we heen zouden gaan.

En zo werd het allemaal weer een beetje meer werkelijkheid!

Het huis te koop zetten.

Ongeveer 2 maanden nadat we de visa binnen hadden en 1 maand nadat André was geopereerd hebben we de makelaar gebeld voor een afspraak en werd ons huis te koop gezet. We hebben de vraagprijs zo hoog mogelijk gehouden, we hadden immers nog de tijd!
Het moment dat het bord de tuin in ging was best speciaal! Na 12 jaar daar gewoond te hebben een teken van verandering!
André voelde zich steeds een beetje beter en ging af en toe een paar uurtjes aan het werk.
Ook werd er gebrainstormd hoe we de machines en andere spullen van het bedrijf gingen meenemen en of we ze wel mee zouden nemen. Best wel ingewikkeld als je nog niet weet waar je terecht gaat komen en wat je precies gaat doen!
Voor de verhuizing van huisraad en evt. bedrijf hebben we een verhuisbedrijf een offerte laten maken. Zij kwamen terug met de prijs van 60 duizend gulden (gulden dus nog, in die tijd) voor alles! Oei...dat was wel heel prijzig! Later hebben we zelf containers geregeld via een ander bedrijf waar we wel eens mee handelden.

Ook besloten we dat we toch maar naar Ontario zouden gaan. Als we de machines mee zouden nemen en André dus een bedrijf zou gaan beginnen in Canada in de metaal industrie, lag Ontario meer voor de hand. Bovendien was het dichterbij, wat beter was als er iets vanuit Holland naar Canada gestuurd moest worden en andersom. Want hoewel we best wel een beetje risico durfden te nemen was het nu met André die nog op moest knappen beter om met sommige dingen op zeker te gaan.

En dan krijg je dus kijkers! Moet je constant je huis op orde hebben!
Dat vond ik ook best wel intens! "Gelukkig" liep het nog niet storm! Omdat we nog geen haast hadden was dat in het begin niet erg, later werd dat wel een beetje benauwend, maar daarover later meer.

De eerste, echte, praktische stappen waren genomen! Nu was het geen plan en een droom meer maar iets wat werkelijkheid aan het worden was!