De dierenarts

In Nederland hadden we ook een hond en katten (en cavia's en ander klein grut) dus uiteraard ben ik daar ook een vaste klant van de dierenarts geweest.
Toch kan ik me er weinig van herinneren behalve dat ik er niet graag naar toe ging en dat de praktijk waar ik met m'n beesten klant was weinig uitstraling had. Ik kan me geen assistente herinneren en de arts was een afstandelijke man die deed wat hij moest doen en dan presenteerde hij de rekening.
Hij noemde ook de vrouwelijke dieren 'hij!' 
Is dat typisch Nederlands, Fifi en Bella 'hij' te noemen wanneer je over ze spreekt?
Ik had er zelf ook moeite mee om 'zij' te zeggen als ik het over Tessa had.
In Nederland dan.
Want hoe anders is de dierenartspraktijk in Canada! Alle vrouwtjes dieren zijn 'she' al is het een rat of muis.
 Trouwens de eerste keer Tessa's 'Mommy' genoemd te worden in plaats van Tessa's 'Eigenaar' was wel even slikken als rasechte, nuchtere, Hollandse vrouw. Ik moest er een beetje van giechelen.
Maar alles went en ik vind het nu een voorname titel; ik ben Kyra's, Bandit's, Melvins en zelfs Volio's Mommy! Dat voelt tien keer beter dan hun 'Owner'! Want zeg nou zelf, een dier kun je nooit echt bezitten...als het erop aankomt doen ze gewoon wat henzelf uitkomt. Vooral katten!
Wat je wel kunt doen is ze lekker vertroetelen, zoals een echte moeder....Mommy... betaamt!
Conclusie; Ik heb maar ervaring met een enkele dierenarts in Nederland, bovendien is dat zeker 10 jaar geleden, dus kan ik niet echt een vergelijking maken. Maar wat ik wel kan zeggen is dat ik graag naar de dierenarts ga hier in Canada. Je wordt behandeld als de meest belangrijke gast van de dag en er is oprechte belangstelling. De assistentes en dierenartsen in Beamsville, waar wij heen gaan, zijn zonder uitzondering hele plezierige mensen. En ook al zien zij miljoenen katten en honden in hun praktijk, toch weten ze altijd wel iets leuks en liefs over jouw beest te vertellen! Dat vind ik knap.

Mijn kindjes;

Kyra

Bandit

Melvin

Volio

Naar het ziekenhuis.

In mijn herinnering waren de ziekenhuizen in Nederland tien keer moderner dan hier in Canada.
Natuurlijk niet elk ziekenhuis en ook hier is niet ieder ziekenhuis ouderwets maar bijna elke keer wanneer we dan weer eens een ziekenhuis van binnen zien waan ik me in de jaren 60.
Het interieur, de manier waarop het personeel met je omgaat, het gebrek aan duidelijke bewegwijzering, de hulmiddelen zoals de krukken die je hier ziet...
Afgelopen vrijdag en woensdag was ik in twee verschillende ziekenhuizen voor een gebroken vinger. In het eerste werd ik een beetje met desinteresse behandeld vond ik, in het tweede werd ik behandeld met de echte Canadese gastvrijheid en vriendelijkheid, die zo kenmerkend is hier in dit land. Heel prettig!
Zie mijn andere blog voor het hele verhaal.