Geld

Toen wij verhuisden van Nederland naar Canada, nu bijna 11 jaar geleden, namen we geld mee. Van ons huis dat we verkocht hadden daar. De huizen hier waren toen relatief heel veel goedkoper dus dat was gunstig. Ook het werk namen we mee en dus hadden we het eerste jaar niets te klagen. We hebben naast een huis toen ook een zwembad gekocht (en neergezet) en een campertje. Het leven was goed.
Toen stortte er een paar vliegtuigen neer in New York en veranderde er heel veel in de wereld.
Een gevolg voor ons was dat het werk dat Andre had meegenomen zomaar ineens was afgelopen. En we hadden net een gebouw gekocht. Een werkplaats om dat werk in te doen. Toen we later probeerden dat gebouw weer te verkopen bleek dat ook de real estate industrie was ingestort en het heeft meer dan 5 jaar geduurd voordat we die werkplaats hadden verkocht. En al die tijd moesten we wel de hypotheek betalen.
Wat ik wil vertellen; We hebben goeie tijden gekend maar ook slechtere tijden.
Wanneer je emigreert denk je niet zo gauw aan mindere tijden. Vol vertrouwen ga je er van uit dat je droomleven is aangebroken. Jaren geleden was het ook zo denk ik dat als je van aanpakken weet je het ver kon schoppen in Canada. Kwekers, boeren en aanverwanten 'boerden' meestal goed zoniet fantastisch. Hard werk werd gewaardeerd. En met een gewone baan of een goed boerenbedrijf kon succes niet uitblijven. Die tijd is voorbij. Anno 2011 is het niet vanzelfsprekend, ook niet in Canada, dat je kunt overleven met hard werken alleen. Het leven is duur. De belasting is hoog. En sommige mensen redden het zelfs niet met een volledige baan om een redelijk bestaan op te bouwen.
In de tijd van vandaag moet je inventief zijn en een leuk eigen bedrijfje beginnen of een wat beter betaalde baan zoeken om te overleven.

Het huis aan kant

Een typisch nederlandse uitdrukking; 'het huis aan kant hebben,' en ik ben er nooit echt goed in geweest. Tenminste, nooit echt naar mijn volle tevredenheid, ik vond mezelf nooit een ster in huishoudkunde, vooral als er onverwachts mensen binnen vielen. Als mijn schoonzuster plotseling op de stoep stond zag ik altijd heel goed dat er meer stof dan wenselijk op de vensterbanken lag en dat de ramen best een keertje extra gelapt hadden kunnen worden. O, zaligheid, wanneer je dan in Canada woont en je schoonzussen niet meer plotseling voor je neus (kunnen) staan. Nog beter, er staat de eerste tijd bijna niemand onverwacht voor je neus, want je kent niet veel mensen waar je nu woont. En later ken je er wel meer maar de meesten in Canada maken toch graag een afspraak is mijn ervaring.
Onlangs had ik dus weer een hele berg visite, uit Nederland, en dat is voor mij altijd de stok achter de deur om weer eens flink huis te houden. In mijn huis dus. En als je het een poosje (een jaar of zo......tja ik ga me maar een beetje schamen) hebt laten versloffen, is dat een hoop werk. Daar doe je wel een weekje over om alles weer een beetje op orde en schoon te hebben. Maar ik ben ijverig aan de gang gegaan dus ik hoefde me niet te schamen voor de visite. Maar voor ik het wist was de visite weer vertrokken en langzamerhand zie ik de sporen der versloffing weer opduiken. Er is weer stof. De was ligt weer, gekreukeld, op stapels waar het niet hoort, in plaats van netjes gestreken in de kast en de tafeltjes slibben weer vol met boeken en tijdschriften.
Kwam er maar weer visite zodat ik weer neiging tot schoonmaken krijg. Helaas blijft het de eerste tijd stil hier. Of zal ik daar maar gewoon lekker van gaan genieten? En lekker 'de boel de boel laten.' Ook zo'n oerhollandse uitdrukking.