Naar de tandarts

Uiteraard is het in Nederland veranderd sinds onze emigratie in 2000 maar voor zover ik me kan herinneren werden de gewone controles, zeker voor de kinderen, toen in Nederland vergoed door het ziekenfonds. Klik hier; Nederland tandarts

Wat een tegenvaller toen wij in Canada kwamen en we begrepen dat hier in Ontario de tandarts niet in het ziekenfondspakket, ofwel de OHIP (Ontario Health Insurance Plan) zat;
OHIP en de tandarts

Vooral als eigen baas ben je de klos voor alle kosten en dat kan aardig oplopen. Wij hebben er nooit een verzekering voor genomen maar dat is dus een optie. Of een baan vinden met een benefit package, inclusief een dental plan.

Wat betreft de behandelingen bij de tandarts, er wordt heel snel een verdovingsspuit gehanteerd, vind ik. In Nederland zijn we gewend dapper verdoving af te slaan, vooral voor kleine gaatjes. Hier in Canada vraagt men vaak niet eens of je verdoving wilt, men gaat daar gewoon van uit. Je krijgt dan ook nog een slabbetje voor en een zonnebril op....muziekje op de achtergrond...en dan lig je daar "prinsheerlijk" achterover met je mond open.
De schok komt pas bij de eindafrekening!

De dierenarts

In Nederland hadden we ook een hond en katten (en cavia's en ander klein grut) dus uiteraard ben ik daar ook een vaste klant van de dierenarts geweest.
Toch kan ik me er weinig van herinneren behalve dat ik er niet graag naar toe ging en dat de praktijk waar ik met m'n beesten klant was weinig uitstraling had. Ik kan me geen assistente herinneren en de arts was een afstandelijke man die deed wat hij moest doen en dan presenteerde hij de rekening.
Hij noemde ook de vrouwelijke dieren 'hij!' 
Is dat typisch Nederlands, Fifi en Bella 'hij' te noemen wanneer je over ze spreekt?
Ik had er zelf ook moeite mee om 'zij' te zeggen als ik het over Tessa had.
In Nederland dan.
Want hoe anders is de dierenartspraktijk in Canada! Alle vrouwtjes dieren zijn 'she' al is het een rat of muis.
 Trouwens de eerste keer Tessa's 'Mommy' genoemd te worden in plaats van Tessa's 'Eigenaar' was wel even slikken als rasechte, nuchtere, Hollandse vrouw. Ik moest er een beetje van giechelen.
Maar alles went en ik vind het nu een voorname titel; ik ben Kyra's, Bandit's, Melvins en zelfs Volio's Mommy! Dat voelt tien keer beter dan hun 'Owner'! Want zeg nou zelf, een dier kun je nooit echt bezitten...als het erop aankomt doen ze gewoon wat henzelf uitkomt. Vooral katten!
Wat je wel kunt doen is ze lekker vertroetelen, zoals een echte moeder....Mommy... betaamt!
Conclusie; Ik heb maar ervaring met een enkele dierenarts in Nederland, bovendien is dat zeker 10 jaar geleden, dus kan ik niet echt een vergelijking maken. Maar wat ik wel kan zeggen is dat ik graag naar de dierenarts ga hier in Canada. Je wordt behandeld als de meest belangrijke gast van de dag en er is oprechte belangstelling. De assistentes en dierenartsen in Beamsville, waar wij heen gaan, zijn zonder uitzondering hele plezierige mensen. En ook al zien zij miljoenen katten en honden in hun praktijk, toch weten ze altijd wel iets leuks en liefs over jouw beest te vertellen! Dat vind ik knap.

Mijn kindjes;

Kyra

Bandit

Melvin

Volio